Co się dzieje z psem, gdy już ogryzie swoją
ostatnią kość?
Dobre pytanie. Nasze mity – a trochę ich
przypomnieliśmy tu w schronisku, pamiętacie? -
niewiele mówią na ten temat. No, ale teraz już to wiem.
Przede wszystkim pies otrzepuje się
dokładnie, żeby wytrząsnąć z sierści kurz i pchły, jeśli je, oczywiście, ma a
następnie drałuje na ten kolorowy most. On tylko wydaje się długi. W
rzeczywistości to zaledwie parę kroków – i już się jest po drugiej stronie. Tam
trzeba szczeknąć parę razy, ogłosić, że się jest, że się przybyło, a potem
rozejrzeć się uważnie dokoła, bo tam tłoczno - i poszukać znajomych. Zwykle są,
bo już wiedzą, że przybywa ktoś oczekiwany. Kornik, Mamka, Saba, Micha – to ci,
którzy za most trafili niedawno. Ale jest też Igar, Łatka, Lisek, Omen, Luna,
Hades… Takie same, jak w schronisku, nic się nie zmieniły. Tak samo chętne do
poszczekania i do zabawy…
No to można się nawzajem obwąchać, sprawdzić,
czy ogony pracują jak należy...
I poganiać trochę po łące bez obaw, że coś
zaboli. A potem leżeć i ziać… Ciepło, nie pada…
Tylko za michą nie ma się co rozglądać, bo
tu mich nie ma. Pewnie trudno się przyzwyczaić, ale wszyscy twierdzą, że da
się. Że tu się wszyscy obchodzą bez żarcia.
Jak ktoś chce, może tu zostać na zawsze. Ale
może też wrócić za most, tam, gdzie żył do tej pory. Na przykład do schroniska…
Dla psów w kojcach to żadna nowina, kiedy widzą takiego, co wrócił zza mostu.
Tylko bezogoniaści takiego nie widzą… Ale niektórzy czują, że jest w pobliżu i
zatrzymują się wtedy, i rozglądają się, i niektórzy uśmiechają się, a inni są
trochę smutni. A później idą dalej, karmią psy w wiatach, albo sprzątają, albo
dają leki, albo jadą na interwencję, albo palą papierosy za domkiem
wolontariuszy… A taki pies zza mostu chodzi sobie za nimi, patrzy i też
uśmiecha się po swojemu. I późną nocą wraca za Tęczowy Most pospać trochę na
łące.
Postanowiłam sobie posiedzieć na tej łące
parę dni, zobaczyć wszystko, co tu jest do zobaczenia, ze znajomymi
poplotkować. Ale potem wracam do schroniska. Ktoś musi dalej prowadzić tego
bloga. Co prawda nie poradzę sobie z pisaniem na kompie, bo po tej stronie
mostu łapy mi się gdzieś zapodziały, tak jak i reszta ciała. Myślałam, że mi
Agia pomoże: ja będę dyktować, a ona będzie pisać, bo już nauczyła się trochę.
Ale ona poszła parę dni temu do domu. No to może Tyson, tak jak dziś… Albo
jakiś inny starszy pies. Jakoś to będzie.
Szkoda trochę, że już mnie żaden nasz
bezogoniasty nie poczochra po karku ani nie wyprowadzi na spacer. Ale niektórzy
będą ze mną dalej gadać. Już to robią zresztą. Mogą to robić nawet szeptem, po
cichutku. Usłyszę. Ja teraz wszystko słyszę.
